Dr Mecit Barlas’ın Anıları

Oğuzhan Saygılı[*]

Dr. Mecit Barlas ismi her Gaziantepli için birbirinden farklılık arz eden çağrışımlar uyandırır. Günümüz gençlerinin önemli bir bölümü için pek çağrışım yapmayabilir. Muhtemelen şehrimizdeki “Dr. Mecit Barlas Pasajı ve Caddesi”ne bakarak “Galiba unvanında belirtildiği gibi doktordur ama bunun dışında hiçbir şey bilemiyorum” diyecek azımsanamayacak eğitimli ve eğitimsiz genç kitlesi vardır. Oysa birkaç kuşak önceye kadar Dr. Mecit Bey bu şehir için çok şey ifade ediyordu.

Özellikle de Antep Savaşı’ndaki Gazi şehrin mefluç olmuş, yaralılarının tedavisine yönelik hastaneye çevrilen Şeyh Fetullah Camiisi’ndeki Dr. Mecit Bey’in inanılmaz çalışmalarını biz unutsak dahi tarih unutmayacaktır. Bunun için yakılan birçok ağıt, türkü ve dile gelen şiirde kendisinden bahsedilmiştir.

Antep’in ilk doktorlarında olan Mecit Bey, kendi hayat hikâyesini yakınlarına, sevdiklerine muhakkak ki anlatmıştır. Doğal olarak bundan mahrum olanlar az değildir. Dar-ı dünyadan ayrıldığı 1969 yılından beri kendi hayat hikâyesini merak edip de öğrenmek ve bilmek isteyenler için sürpriz 2010 yılının Ocak ayında meydana geldi. Dr. Mecit Barlas, bir dönem hatırasını kalem aldığını, az da olsa günlük yazdığını, torunu Emre Barlas’ın hazırladığı “Dr. Mecit Barlas’ın Anıları” isimli kitabından öğrendik.[1]  

Çocuklar ve Gençleri Yazı Yazmaya Davet Ediyoruz!

Haydi! Pamuk eller klavyeye! İlk öğrenim öğrencileri öncelikli olarak tüm öğrencileri bu etkinliğe davet ediyoruz. Konumuz engelliler ve engellilik. Veya özürlüler.. Veya sakatlık. Ne isim verdiğimizin önemi yok. Sitemizde ve anasayfada bir köşe açılacaktır. Gönderdiğiniz yazılardan yayınlamaya değer olanlar seçilecektir.

"Ne yazacağız?" diyorsanız : Aklınıza ne geliyorsa, ne hissediyorsanız yazın! Yazmak istiyor, fakat aklınıza şu an hiç bir şey gelmiyorsa... Aşağıda sorduğumuz birkaç soruyu masanıza koyun. Ve anlatabildiğinizce yazmaya başlayın. Yazının altına, adınızı, yaşınızı, okulunuzu ve yaşadığınız şehri de yazın.

Yazınızı değerlendirebilmemiz için üç ön şart var:

• Konu hakkında hiçbir yerden araştırma yapmayacaksınız! Kitaplar veya websitelerden alıntı kullanmayacaksınız. Yazdıklarınız sadece sizin o an aklınıza gelenler olacak. Ne hissediyorsanız, ne düşünüyorsanız ve ne tarzda yazmak isterseniz yazabilirsiniz. İster duyuru, ister kompozisyon, ister şiir, ister öykü veya masal... Her yöntem serbest! İçindekiler sadece size özel olmalı.
  
• Yazınız imla kurallarına uygun olmalı.
• Kısacık değil, en azından 4-5 cümleden uzun olmalı. (yazı göndermek için tıklayın)

İşte konuya başlamakta zorluk çekenler için bazı başlıklar:

•  Sizce engellilik, sakatlık veya özürlü olmak nedir?
•  Engelliler hakkındaki düşüncelerinizi anlatır mısınız, sakat deyince aklınıza neler geliyor?
•  engelli bir yakınınız, arkadaşınız var mı? Beraber okula, oyunlara ve gezilere gidiyor musunuz? Neler yaşıyorsunuz?
•  Engellilerin hayatı zor mudur, öyleyse neden zordur?
•  Sizce engelliler başarılı ve mutlu olmak için neler yapmalıdır?
•  Engellilerin eğitimlerini alabilmeleri ve tüm sosyal hayata rahatça katılabilmeleri için kimlerin neler yapması lazım?

(yazı göndermek için tıklayın)

Benim Cici Özürlerim

Bir cumartesi günü taksimdeydik. Alt geçitte, özürlü asansörünün önünde kuyrukta bekleyen ve hiçbir özürleri olmayan insan yığınını görünce epey güldük. Vefa’ya “fotoğraflayalım şunları” dedim, ama sonra “başımıza dert almayalım” deyip yürüdük gittik.

Ama belli ki birileri bunu dert edinip haber yapmış. Ertesi günü haberlerde görünce ikimizde de bir şaşkınlık oldu. Meğer biz yanılmışız! Hiçbir özürleri olmadığını düşündüğümüz o insanların ne çok özrü varmış!!

Haberi yapan kişi soruyor. “Niye engelli asansörünü kullanıyorsunuz?”.......

Özürler türlü çeşitli: Kimi acil iş, “sanki açık kalp ameliyatına yetişiyor” kimi tesadüfen kullanma durumu! diyor. Bunu çözemedim. Herhalde hiç bilmediğim bir özür çeşidi. Başka birileri merdiveni çıkmaya üşendik diyor ki; bence de en önemli özür bu!! Bir diğerinin yükü çok ağır vs vs..

Fotoğraflar 2. Dünya Savaşı’nı Anlatıyor

Geçtiğimiz haftalarda, 2005 yılında Türkçeye çevrilen, Nick Yapp’ın hazırladığı “Fotoğraflarla 20. Yüzyılın Sosyal Tarihi” isimli 10 ciltlik çalışmasının ilk üç cildini okuyup bir yazı kaleme almıştım.[1] Diğer ciltlerini inceleyip herhangi bir yazı hazırlamayı düşünmüyordum; ancak ileriki günlerde 4. ve 5. cildini inceleyince fikrimi değiştirdim. Özellikle de “İkinci dünya Savaşı”nı konu alan, 5. ciltten çok şeyler öğrendim.

20 yüzyılın her on yıllık diliminin bir cilde sığdırıldığı, fotoğraf albümünün 5. cildi olan “1940’lar” isimli çalışma 1940–1950 yılları arasını kapsar.[2] Bahse konu olan çalışma Türkçe, İngilizce ve Fransızcadan oluşmaktadır. Buradaki fotoğrafların hemen hemen hepsi II. Dünya Savaşı ve özellikle de cephe gerisine yöneliktir. Bunun dışındaki fotoğraflar ise yine savaş ile doğrudan olmasa da dolaylı bir ilişkisi vardır.

Asi’den Gazi’ye Karikatürlerde Atatürk (1919–1938)

Okuma alışkanlığının erken yaşlarda çocuk ve öğrencilere nasıl kazandırılacağını bizlere şair, akademisyen ve yazarların çocukluk hayatını anlattığı bazı söyleşi ve hatıra kitapları çok güzel anlatır.[1] Özellikle de taşrada çocukluğu geçen önemli sayıdaki yazarın anılarını dikkate aldığımızda, uğraş alanlarının darlığı, etkinliklerin yok denilecek kadar sınırlı olduğu çevrede kitaba sarıldıklarını ve kitabı bir daha ellerinden bırakmadıklarını yazarlar beyan eder. Yazarlar, kitaplar sayesinde ulaşılamayan dünyaya gedik açtıklarını belirtir. Buradan hareketle hayallerindeki ülke ve dünyanın önemli şehir, fikir ve devlet adamı, sanatçıları ile arkadaşlık ve dostluk kurduklarını söyler. Tabi söylemeyi unutmayalım söz konusu dönemler daha her eve televizyonun girmediği yıllardır. Her türlü iletişim araçlarının, oyun ve vakit öldürme aracı olarak kullanıldığı günümüzde o yazarların böylesi bir çocukluk geçirmesi söz konusu olsaydı acaba yine de kitap okuma alışkanlığını kazanabilir miydi? sorusunu zaman zaman kendimize sorduğumuzda tereddütsüz evet cevabını veremeyiz herhalde.[2]